Fietstocht naar Fort Pannerden, Kasteel Doornenburg, Siertuin 't Hof en tot slot een stormachtige avond

Maandag, mooi-weerdag - fietsdag. We besloten om bij Pannerden het Pannerdens Kanaal over te steken met de veerpont. Aan de overkant lokten Fort Pannerden en Kasteel Doornenburg. Op maandag waren die natuurlijk allebei gesloten, maar dit was onze laatste dag in Aerdt en het was hoe dan ook een leuk uitstapje. Het Pannerdens Kanaal bestaat sinds begin 18e eeuw en is aangelegd, omdat de Neder-Rijn steeds verder verzandde. Dat belemmerde wel de gewenste scheepvaart, maar juist niet de vijandelijke legers in tijden van oorlog. Tegenwoordig is het kanaal nog steeds belangrijk voor de scheepvaart en ook voor de waterhuishouding van Nederland. Het is een van de laatste projecten van Ruimte voor de Rivier. De strekdammen spelen daarin o.a. een rol. 

Fort Pannerden ligt niet ver van de veerpont en is bereikbaar via een fiets-wandelpad dat door het natuurgebied tussen de Waal en het kanaal gaat. Je mag daar door het land struinen en dat hebben we dan ook eerst gedaan. Een ruige rijkdom aan struiken en planten, overal gekwinkeleer van vogels, veel hommels en andere gevleugelden en zelfs vlinders als geaderd witje en icarusblauwtje. Aan de overkant van het kanaal de overslagplaatsen van de zandwinning. Verder gingen we met de fiets naar het fort, dat eind 19e eeuw gebouwd is. Graspiepers lieten zich er graag zien en horen. 

Vandaar liepen we verder over de landpunt, die de scheiding vormt tussen de Waal en het kanaal. Aan het eind komen beide bij elkaar. Wij hebben vooral oog en oor voor de vele vogels. O.a. heel veel grasmussen, maar ook tuinfluiter en tjiftjaf, zwartkoppen en vinken. Konikspaarden op het strandje aan de Waalzijde beneden ons. 

 

Vanaf het fort zijn we met een rondje door Doornenburg naar het gelijknamige kasteel gereden. Leeftijdgenoten kennen vast nog de tv-serie Floris met Rutger Hauer in de hoofdrol. Dit was zijn kasteel. Een lokale dame die we ontmoetten, herinnerde zich nog goed de drukte rond de opnamen destijds. Evenals de vrijwillige tuinman, die bij de kruidentuin aan het werk was. 

Het is het enige kasteel in Nederland met een oorspronkelijke voorburcht, waarbinnen zich nog altijd een boerderij bevindt. Ook een groot terras van het restaurant, dat nu gesloten was. Maar we konden wel vrij rondlopen. In WOII wilden de Duitse regimenten het kasteel niet verlaten ondanks de waarschuwingen van de geallieerden, waarop het kasteel nagenoeg geheel platgebombardeerd is. Het schild boven de poort van de hoofdburcht vermeldt: Renovatum A.D. MCMLXIV. 

Terug naar de veerpont passeerden we het punt waar de Linge vanuit het Pannerdens Kanaal begint. Het gemaal op dit punt is ook weer belangrijk voor de waterregulering m.n. voor de Betuwe. Terug naar Aerdt, maar niet meteen naar de camping. We stopten onderweg bij Tuin 't Hof, een tip van campingbaas Henri. Het is de tuin van Corry en Henk, die belangstellenden graag ontvangen in hun tuin (€4,00), liefst met een praatje bij koffie met een koekje. De tuin is ondanks de mengeling van stijlen, die het een beetje druk maakt, zeker de moeite waard. Ik vond het heel leuk, Rob vond een prettig prieeltje voor een rustmoment. 

De knaller van de dag kwam begin van de avond. Gegeten en afwas gedaan. We zaten nog lekker onder de luifel, de wolken waren we al gewend, de bomen stonden stil. Van het ene op het andere moment barstte echter de bui los met een windkracht die ons volkomen verraste. Er ging van alles mis met de luifel, die liefst de lucht in wou. De tentharingen werden uit de grond getrokken, zelfs de stormbanden sloegen los. Met kunst en vliegwerk, tot op ons huid nat en koud, hebben we samen alles onder controle gekregen en overal extra vast gesjord. Na een kwartier werd de wind ook minder. De tent heeft het gehouden en we konden redelijk rustig gaan slapen. De volgende dag zouden we wel verder zien en bovendien zouden we toch vertrekken naar onze volgende camping in Brabant. 

Fietsrondje Aerdt - Zevenaar

 In 2021 hadden we een lange fietstocht over de dijken van de Gelderse Poort gemaakt. Op een zonnige zondag pasten we deze ronde wat aan, maar reden we wel over de Aerdse Dijk naar kpt 55 en staken we de Oude Rijnstrang over naar 54 en 56. Dat is zo mooi en rustig fietsen bovenlangs de Oude Rijn en de Jezuïeten Waay. Een waai ofwel een wiel of een kolk is een overblijfsel van vroegere overstromingen. Ze zijn meestal rond of ovaal van vorm. Na zo'n overstroming werd er landinwaarts om de waai heen een dijk gebouwd, waardoor de daar gelegen bewoning buitendijks kwam te liggen. In het land onder de Leuvensedijk werd daardoor in 1799 het dorp Leuven vrijwel geheel weggespoeld. In 1959 werd dit gebied afgesloten en heeft het zich ontwikkeld tot een ruigte met bloemrijke graslanden, riet en wilgenbosjes. Wij hebben er ook nu weer de fietsen geparkeerd en een poosje heerlijk rondgestruind. Het zal door de wind en het gebrek aan zon zijn dat zich geen vlinders lieten zien. Twee St. Jansvlinders maakten dat gemis enigszins goed. Verder genoten we van de bloemenweelde; overvliegende ooievaars en een lepelaar in de verte en talloze zwaluwen vlak langs ons heen. Ganzen, eenden - waaronder een paartje zomertalingen -, een enkele aalscholver.....verder niets bijzonders. 

We hebben de afslag naar Groessen genomen (kpt 56 > 53). Bij het dorpje belandden we in een soort geordende chaos van auto's, fietsers en voetgangers, die allemaal op de fruitkwekerij De Stokhorst bleken af te komen. Open zondag - zelfplukdag. Een gezellige bedoening en een mooie boerderijwinkel met een groot assortiment. De twee dozen glanzend rode aardbeien waren alleen al de stop meer dan waard. Zo lekker! Het dorp uit en over het spoor meteen rechtsaf konden we het weggetje langs het spoor helemaal volgen tot Zevenaar. Voor de molen de binnenstad in (51). 

Wij vinden Zevenaar best een leuke stad. De gezelligheid in het centrum werd deze dag verhoogd door een Bierpreuvenement met live muziek. Wij hebben ons echter in de rust van een ander gezellig plein overgegeven aan de geneugten van een overheerlijk lunchbroodje - net voor sluiting van de keuken en in het zonnetje! 

Voor de weg terug kozen we voor de route ten zuiden van Zevenaar (01) naar Babberich (35). Landweggetjes met karakteristieke huisjes, kleine arbeiderswoningen en grote boerderijen met rieten kappen. 

Over Oud-Zevenaar - met de kerk op een terp en 't Olde Processiepad en het bronzen beeld van Bertus de Scheper, de legendarische schapenhoeder. Op 23-jarige leeftijd kwam hij naar Oud-Zevenaar, vanwaar hij tientallen jaren - soms breiend - rondtrok met zijn schapen en zijn hond van Westervoort tot de Duitse grens.

De landweg ging over in een mooi fietspaadje onder hoge statige bomen; we passeerden Havezate Camphuysen, dat stil en een beetje verscholen achter de bomen lag. Vanuit Babberich terug naar Herwen (kpt 28 > 33) en onze camping. 

Fietsronde Aerdt, Herwen, Lobith en terug

Na de natte donderdagochtend (5 juni) klaarde het op en rond de klok van enen stapten wij op de fiets voor een rondje over het

Gelders Eiland. Over de Aerdtsedijk reden we naar Herwen, voorbij het Huis Aerdt (kpt 28) om bij de Molenhoek/Polderdijk over te steken naar het landweggetje aan de overkant. Zo kwamen we bij een afgraving, die deel uitmaakt van het natuurontwikkelingsgebied Revensweert. Oude watergeulen worden er hersteld en daarnaast worden vakken afgegraven met name voor de aanleg van natte rietvelden ten behoeve van kritische vogelsoorten als de grote karekiet, de snor en de roerdomp. De klei wordt geleverd aan de steenfabrieken in de omgeving en de overige grond wordt in de Drie Dorpenpolder bij Pannerden hergebruikt ter vervanging van de klei die daar wordt afgegraven. Zo ontstaat op die plaatsen weer vruchtbare landbouwgrond. Tussen het natuurgebied aan de ene kant en de uitgestrekte akkers aan de andere kant voerde de lage dijk en we stopten regelmatig om van de omgeving te genieten. Zo ook bij de vispassage en overlaat bij de redoute Ossenwaard. De natuurgebieden van de oude rivierstrangen, waar wij nu van pais en vree genieten, waren in dit grensgebied menigmaal een strijdtoneel. In de 80-jarige oorlog vormde prins Maurits van Oranje, geïnspireerd door de strategie van de Romeinen, een linie van forten en wachttorens (redoutes) langs de grote rivieren, o.a. de Waal, de IJssel, de Neder-Rijn en de Oude Rijn. Die wachtposten waren van hout of van steen, maar zijn allemaal verdwenen. De herinnering aan deze historie van de Mauritslinie is nieuw leven ingeblazen door het bouwen van nieuwe, modern vormgegeven heuvels met bijbehorende informatiepanelen. Interessant om even bij stil te staan en vanaf de heuvels heb je steeds een mooi uitzicht naar alle kanten. Links van ons in de verte zagen we nog de grote redoute Revensweert, waar we eerder aan voorbijgereden waren.

 We merkten op hoe boven de weilanden een Zwarte Wouw verjaagd werd door een kievit, waardoor hij iets dichterbij langs ons heen vloog. Ook een boomvalk liet zich zien. De vispassage dient soorten als snoek, brasem, snoekbaars, paling en winde. 

Aan het einde van het fietspad bereikten we het grensriviertje De Wild, dat uitmondt in de Oude Rijn. (kpt 32) In deze omgeving bij Kasteel Tolhuys is Lodewijk XIV de rivier overgestoken in het Rampjaar 1672. Bij al deze historische plaatsen staan panelen met uitgebreide informatie. Je kunt hier heel wat opsteken! Op weg naar kpt 31 volgden we het fietspad door het waterrijke natuur- en recreatiepark Carvium Novum. Ook hier passeerden we weer een redoute. 

Het was een leuke route naar Lobith (kpt 31). Lobith heb ik vroeger leren kennen als de plaats waar de Rijn Nederland binnenstroomt, maar deze plaats ligt al lang niet meer aan de rivier. In het centrum valt de grote katholieke kerk H. Maria Onbevlekt Ontvangen (1886 neogotisch) onmiddellijk op. Schuin er tegenover staat het bescheiden, maar monumentale protestantse kerkje uit 1660, dat nog steeds in gebruik is. Lobith oogt niet onaardig, maar er viel niet echt iets te beleven en zo fietsten we door (kpt 15 en 06) naar Tolkamer. (kpt 30) Tolkamer ligt wel aan de Rijn en daar varen de grote boten voorbij, die hier vroeger ook tol moesten betalen. Nu pakten zich weer dikke wolken boven ons samen. Maar na wat inkopen bij de plaatselijke Jumbo konden we heerlijk in het zonnetje van de rivier, een biertje en bordje bitterballen genieten. Verdiend, vonden we! 

Via Bijland (kpt 96) was de weg terug naar Aerdt bekend van onze grensoverschrijdende fietstocht in  2021. We trotseerden een stevig windje, maar hadden het de hele middag droog gehouden. Een fijne dag was het.