Fietsronde door het Genneperland naar Afferden en terug over de Via Valentiniana.

Op onze laatste vakantiedag in Oeffelt wilden we de omgeving ten zuiden van Gennep met de fiets verkennen. Over de brug over de Maas > kpt 51 en vervolgens door de buitenwijken van Gennep naar het dorp Heijen (kpt 29). De mooie oprijlaan van Huis Heijen trok onze aandacht. Geen verbodsborden dus wij gingen een kijkje nemen bij wat een fraai buitengoed bleek te zijn. Het  oudste deel van het huis dateert uit 1500 en was destijds heel eenvoudig, omringd door grachten. In de loop van de tijd werden steeds nieuwe elementen en aanbouwen toegevoegd in verschillende stijlen. De poort naar de binnenhof stond open en zo namen we de vrijheid om een kijkje te nemen. Het landgoed is echter privébezit en verder niet toegankelijk. Zoals we wel vaker hebben gezien, is ook dit kasteel aan het eind van WOII door de geallieerden zwaar gebombardeerd, omdat de Duitsers zich hier verschanst hadden. De na-oorlogse eigenaren hebben het complex volledig laten herstellen. Regelmatige overstromingen vormden later een bedreiging voor het voortbestaan van het monument, maar met subsidie van de provincie Limburg heeft men ook dit na 2012 duurzaam kunnen aanpakken. Toen zijn eveneens de oprijlaan, de boerderij en de tuinen gerestaureerd. 

In deze Maasregio komen we vaker herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog tegen zoals een informatiepaneel over Piloten Joep in Heijen en de panelen van de route Wings of Freedom  Wij fietsten nu langs een groot ven en door een vredig landschap van vooral akkerbouwlanden en bospercelen. kpt 30 > 44 > 88 > 85 > 15. Op een kruispunt kwamen we weer een WOII-gedenkteken tegen. Dit keer in de vorm van een putringversperring, die in mei 1940 onderdeel vormde van een blokkade, die op initiatief van bewoners van Afferden was opgeworpen om de Duitse opmars te vertragen. 

Vooraf hadden we geen vaste route uitgestippeld, dus het was min of meer toeval dat we bij Kasteel Bleijenbeek terechtkwamen. De bouwgeschiedenis van dit kasteel gaat terug tot eind 14e eeuw, eerst alleen nog een toren, later een sprookjesachtig kasteel met dubbele grachten. Het park en de ruïnes van het kasteel hebben nog steeds een zekere schoonheid en daardoor onmiskenbare aantrekkingskracht. We hebben de fietsen weer even geparkeerd en rustig rondgekeken. Ook dit kasteel heeft zijn ondergang te danken aan bombardementen aan het einde van WOII. Pas in de 21e eeuw is men begonnen om de ruïne en het kasteeleiland weer toegankelijk te maken (onder begeleiding). Daarbij is bewust gekozen voor het behouden (consolidatie) van de ruïne en niet een volledig herstel. De ruïnes vormen nu een aantrekkelijke verblijfplaats voor diverse soorten vleermuizen en overwinterende vlinders, het landgoed van het kasteel heeft een grote natuurwaarde.

Verspreid over het landgoed bevindt zich de gelijknamige golfbaan, een prachtige omgeving voor wie deze sport beoefent. Ons fietspad kruiste de looproutes van de golfbaan totdat we op het pad afdaalden naar kpt 27 en 33, langs de rand van het Nationaal Park Maasduinen. Komend vanuit het schaduwrijke bos opende zich een korenveld met een geweldige gemengde bloemenrand, waarin het blauwe slangenkruid de boventoon voerde. 

We naderden Afferden (kpt 14), waar we weer afgestapt zijn voor de kapel van O.L.V. van Smarten.  Noem ik de kapel al klein..... het kleine kapelletje erachter is de oorspronkelijke kapel uit 1612, een toevluchtsoord in de woelige tijden van de 80-jarige oorlog. Vanwege ruimtegebrek is in 1909 de grotere kapel ervoor aangebouwd.

Al met al een mooi geheel. Er tegenover bevond zich een hedendaags toevluchtsoord in de vorm van een gezellig terras. Maar wij stelden onze lunch nog even uit. > 86 > 34 en met de veerpont terug naar de Brabantse kant van de Maas. 

We volgden de dijk naar kpt 04 en kwamen zo bij de Sambeekse Uitwatering. Hier begint het projectgebied van de herinrichting van de Oeffeltse Raam, vlakbij onze camping,  ten bate van een betere waterbeheersing in natte en droge tijden. 

Op weg naar Boxmeer (kpt 17) reden we op een fietspad tussendoor de gevlochten heggen, waarom het Maasheggen landschap bekend staat. Het vlechtwerk was hier goed te zien. Boxmeer bleek een gezellig centrum te hebben, waar we in het Kantongerecht van een heerlijke en welverdiende  lunch genoten hebben. 

Over landweggetjes en de dijk van de Via Valentiniana (01 > 15 > 07) fietsten we terug naar Oeffelt.

Onder de brug naar Gennep door kwamen we bij kpt 02 weer bij het Veerhuis van Oeffelt en onze camping uit. Het was een prachtige fietstocht en daarmee is het verhaal van ons verblijf rond. We kijken terug op een mooie en soms ook leerzame week in Oeffelt en Gennep terug. En op drie mooie en afwisselende vakantieweken. De rivieren, hun dynamiek en verleden, en de historie waren het verbindende element. Zelfs met de Kempen vonden we een relatie: de abdij van Postel behoorde tot de norbertijnen orde. Deze orde is gesticht door Norbertus van Gennep. Wij komen hier vast nog eens terug.

Fietstocht naar Fort Pannerden, Kasteel Doornenburg, Siertuin 't Hof en tot slot een stormachtige avond

Maandag, mooi-weerdag - fietsdag. We besloten om bij Pannerden het Pannerdens Kanaal over te steken met de veerpont. Aan de overkant lokten Fort Pannerden en Kasteel Doornenburg. Op maandag waren die natuurlijk allebei gesloten, maar dit was onze laatste dag in Aerdt en het was hoe dan ook een leuk uitstapje. Het Pannerdens Kanaal bestaat sinds begin 18e eeuw en is aangelegd, omdat de Neder-Rijn steeds verder verzandde. Dat belemmerde wel de gewenste scheepvaart, maar juist niet de vijandelijke legers in tijden van oorlog. Tegenwoordig is het kanaal nog steeds belangrijk voor de scheepvaart en ook voor de waterhuishouding van Nederland. Het is een van de laatste projecten van Ruimte voor de Rivier. De strekdammen spelen daarin o.a. een rol. 

Fort Pannerden ligt niet ver van de veerpont en is bereikbaar via een fiets-wandelpad dat door het natuurgebied tussen de Waal en het kanaal gaat. Je mag daar door het land struinen en dat hebben we dan ook eerst gedaan. Een ruige rijkdom aan struiken en planten, overal gekwinkeleer van vogels, veel hommels en andere gevleugelden en zelfs vlinders als geaderd witje en icarusblauwtje. Aan de overkant van het kanaal de overslagplaatsen van de zandwinning. Verder gingen we met de fiets naar het fort, dat eind 19e eeuw gebouwd is. Graspiepers lieten zich er graag zien en horen. 

Vandaar liepen we verder over de landpunt, die de scheiding vormt tussen de Waal en het kanaal. Aan het eind komen beide bij elkaar. Wij hebben vooral oog en oor voor de vele vogels. O.a. heel veel grasmussen, maar ook tuinfluiter en tjiftjaf, zwartkoppen en vinken. Konikspaarden op het strandje aan de Waalzijde beneden ons. 

 

Vanaf het fort zijn we met een rondje door Doornenburg naar het gelijknamige kasteel gereden. Leeftijdgenoten kennen vast nog de tv-serie Floris met Rutger Hauer in de hoofdrol. Dit was zijn kasteel. Een lokale dame die we ontmoetten, herinnerde zich nog goed de drukte rond de opnamen destijds. Evenals de vrijwillige tuinman, die bij de kruidentuin aan het werk was. 

Het is het enige kasteel in Nederland met een oorspronkelijke voorburcht, waarbinnen zich nog altijd een boerderij bevindt. Ook een groot terras van het restaurant, dat nu gesloten was. Maar we konden wel vrij rondlopen. In WOII wilden de Duitse regimenten het kasteel niet verlaten ondanks de waarschuwingen van de geallieerden, waarop het kasteel nagenoeg geheel platgebombardeerd is. Het schild boven de poort van de hoofdburcht vermeldt: Renovatum A.D. MCMLXIV. 

Terug naar de veerpont passeerden we het punt waar de Linge vanuit het Pannerdens Kanaal begint. Het gemaal op dit punt is ook weer belangrijk voor de waterregulering m.n. voor de Betuwe. Terug naar Aerdt, maar niet meteen naar de camping. We stopten onderweg bij Tuin 't Hof, een tip van campingbaas Henri. Het is de tuin van Corry en Henk, die belangstellenden graag ontvangen in hun tuin (€4,00), liefst met een praatje bij koffie met een koekje. De tuin is ondanks de mengeling van stijlen, die het een beetje druk maakt, zeker de moeite waard. Ik vond het heel leuk, Rob vond een prettig prieeltje voor een rustmoment. 

De knaller van de dag kwam begin van de avond. Gegeten en afwas gedaan. We zaten nog lekker onder de luifel, de wolken waren we al gewend, de bomen stonden stil. Van het ene op het andere moment barstte echter de bui los met een windkracht die ons volkomen verraste. Er ging van alles mis met de luifel, die liefst de lucht in wou. De tentharingen werden uit de grond getrokken, zelfs de stormbanden sloegen los. Met kunst en vliegwerk, tot op ons huid nat en koud, hebben we samen alles onder controle gekregen en overal extra vast gesjord. Na een kwartier werd de wind ook minder. De tent heeft het gehouden en we konden redelijk rustig gaan slapen. De volgende dag zouden we wel verder zien en bovendien zouden we toch vertrekken naar onze volgende camping in Brabant.