Séguret (Vaucluse)

Omdat de zuidelijke Rhônestreek geen onbekend terrein voor ons is, was deze laatste vakantieweek niet bedoeld voor uitstapjes aan allerlei bezienswaardigheden, maar alleen om heerlijk nog te ontspannen en her en der nog wat wijn in te kopen. Daarvoor wilden we naar Rasteau en Sablet, met Séguret als extraatje, omdat het zo'n leuk dorpje is om even rond te slenteren.
Dan is bovendien in Sablet Hotel restaurant Les Abeilles met zijn door platanen overschaduwd terras een goede tussenstop voor een heerlijke lunch.

Séguret is een versterkt stadje, hoog gelegen op de heuvel.
De oudste muren stammen uit de 14e eeuw. Aan deze beveiligde situatie dankt het dorp zijn naam:
het latijnse securitas werd in het Provencaals "Ségur".

Dit charmante winkel-restaurantje deed me denken aan de film Chocolat. Slaat nergens op, maar het zal de sfeer zijn. Een lekker kopje koffie bood meteen een mooi uitzicht over de vlakte beneden ons.
 

Smalle straatjes, stijl soms met trappen of juist onderdoorgangen, steunbogen, Provencaalse gevels, oude wasplaatsen en een mooie fontein, kunsthandels en leuke winkeltjes, een gezellig terras: Séguret is een rondwandeling zeker waard.

 

 In 1714 is de muur aan deze kant van het dorp gemaakt. De wasplaats is oorpronkelijk uit het begin van de 19e eeuw, de enorme platanen zijn anderhalve eeuw oud! Ook van hier een prachtig uitzicht over de omgeving.

 

Tulette - Cairanne: Aux Rives d'Aigues

Op de meeste campings komen we niet meer dan één keer terug, maar Aux Rives d'Aigues (officieel behorend tot de gemeente Tulette) is daarop een uitzondering. Wij vinden de ligging in het zuiden/midden van Frankrijk, niet zo ver van de snelweg en middenin heel prettige wijnstreken, als gevolg waarvan de auto een stevige wegligging krijgt, gunstig op onze terugreis vanuit zuidelijker delen van La douce France. Maar het natuurlijke terrein, waar de plaatsen met losse hand zijn ingedeeld, omgeven door vele wijn- en inmiddels ook enkele olijfgaarden en anderzijds door de rivier, heeft al vanaf de eerste keer dat we hier kwamen, mijn volledige sympathie: ik kom hier erg graag.

Vanaf de Aigues heb je naar links uitzicht naar o.a. de Ventoux en naar rechts naar de heuvels en falaises van Cairanne. Aan landzijde is de camping omgeven door riet en ruige bossages en door wijngaarden.

De natuurlijke begroeiïng van de camping biedt ruimte aan velerlei vogels. Veel mussen, mezen en hele groepen staartmezen, maar tot onze verrassing zagen we op de tweede dag vlakbij onze kampeerplaats een drietal hoppen rondscharrelen. Toen ik iets te dichtbij kwam naar hun zin, dribbelden ze weer wat verder weg, maar een poosje later zaten ze toch weer op een ander plekje, leuk in het zicht om foto's te nemen.

Aan de rechterzijde van het kampeerterrein is een werkopslagplaats van de camping en daarachter kun je - er staan geen bordjes dat het niet mag ...... - een ruig terrein van bossages (meidoorn, brem, rozen, een enkele bramenstruik, grassen etc. en bomen als eik en berk) inlopen. Meer naar de rivierover is er veel riet en bamboe. Er "zitten" best veel verschillende vogels op bepaalde momenten van de dag, d.w.z. ze vliegen meestal weg als er iemand aankomt. Het betere sluipwerk is dus vereist.

een valkje kwam aanglijden en landde op een mooi uitzichtpunt in een dode boom

Op deze plaats ook zwarte roodstaarten 

 

Voor de entree van de camping  is sinds enkele jaren een olijfgaard. Daarnaast de wijngaarden. Daar zag ik eens een groep van wel 19 buizerds zweven.  Je ziet hier in de omgeving vaker roofvogels. Het exemplaar hieronder op de foto lijkt me ook een buizerd, (dwarse strepen) alleen met een licht verenkleed. Buizerds hebben zoveel verschillende kleuren in hun verenkleed, dat dat het lastig maakt en roofvogels (juveniel, volwassen mannetje, vrouwtje) vind ik sowie so moeilijk te definieren. Alsof zangvogels gemakkelijker zijn....! Welnu het roodborstje in ieder geval wel en de roodstaart roept ook niet veel twijfel op. De bonte vliegenvanger met zijn beweeglijke gedrag, wil ik ook nog wel benoemen. Een veel geziene gast in de bossen rond de camping.  

Terug in Véronne. Véronne telt ongeveer 10 tot  20 huizen,  meer kunnen het er niet geweest zijn. Hier op de foto zie je rechts het begin van het dorp, links achter zie je het bord van het eind van de gemeente. Het heeft wel een eigen gemeentehuis en een school! We hebben hier in een veldje gepicknickd en na dat opkikkertje hebben we het wat hogerop gezocht via het voetpad dat naast dat veld begon. Die klim was wat pittiger dan we hadden gedacht, maar gelukkig hebben we volgehouden tot we bijna boven waren en over de omgeving konden uitkijken.

Truttig of niet, de wandelstok beviel mij best op dit soms behoorlijk stijle losse-stenen-pad. Na deze wandeltocht hebben we nog even uitgerust in de weide vol grassen en bloemen. In het midden was een brede strook met heel veel distels en daar wemelde het werkelijk van de vlinders. In hele groepen dartelden ze in de lucht en om me heen. Paradijs op aarde. Ik liep er dus weer tussen te huppelen.

 Op de lijst van beschermde vlindersoorten: een Spaanse Vlag. Bleef rustig zitten, wel zo prettig.
Deze griezel hier onder heb ik nog geen naam kunnen geven. Misschien maar anoniem houden.
Het dikkopje oogt heel wat vriendelijker.

Terug over dezelfde weg via de gorges om terug te komen op de mooie platanenlaan die naar de camping leidt.
Die avond dreigde regen met donkere luchten, wat tot prachtige lichteffecten leidde.