Aux rives d'Aigues

Het is normaal dat grote delen van de Aigues droogvallen in de zomer, maar zo weinig water als dit jaar hebben we niet eerder gezien.

 De rivier heeft een heel brede bedding, met hier en daar diep uitgesleten oeverkanten. Van de hele oeverkant langs de camping is een dam van grote steenblokken gemaakt om de wal te stutten en te beschermen in stormachtiger tijden. En die zijn er zeker. Een paar jaar geleden zijn hier naar verluid overstromingen geweest.
Als het in de bergen regent, stijgt het waterpeil zichtbaar. Dat konden we vorig jaar al constateren na één nachtje regen (terwijl het bij ons in het dal droog bleef!). De campingbaas wuifde onze zorgen over de droogte dan ook gemakkelijk weg: een paar flinke buien en je kunt je met je matrasje weer met de stroom mee laten drijven. De wijnboeren hoopten trouwens dat de regen nog even weg zou blijven, zo kort voor de oogst. De kikkers zochten hun heil in de laatste modderpoeltjes en de vissen zochten in grote
getale de laatste diepe stroompjes op.

Overigens zijn er naar onze overtuiging ook bronnen die in vers water voorzien, omdat er hier en daar heldere poelen zijn met heel koel en helder en veel groener gekleurd water. Deze kwamen we nog steeds ook tegen op plaatsen waar de rivier zich verder helemaal teruggetrokken had.
Vorig jaar waren er massa's libellen in velerlei soorten en kleuren, nu hebben we er niet veel gezien. Of dat ook een gevolg van de droogte is??

Voor ons was het nog steeds een heerlijk oord: om in de schaduw van de bomen met de voeten in het water een boek te lezen of verder af te koelen, gezeten in een laatste stukje stroom dat nog net iets dieper dan kniehoog was (leuk tussen de vissen!), of met de camera rond te struinen. Maar aan alles komt een eind, ook aan deze heerlijke vakantie. Een laatste genieten van de ondergaande zon over de rivier en de rotsen en dan: Adieu et au revoir!

Séguret (Vaucluse)

Omdat de zuidelijke Rhônestreek geen onbekend terrein voor ons is, was deze laatste vakantieweek niet bedoeld voor uitstapjes aan allerlei bezienswaardigheden, maar alleen om heerlijk nog te ontspannen en her en der nog wat wijn in te kopen. Daarvoor wilden we naar Rasteau en Sablet, met Séguret als extraatje, omdat het zo'n leuk dorpje is om even rond te slenteren.
Dan is bovendien in Sablet Hotel restaurant Les Abeilles met zijn door platanen overschaduwd terras een goede tussenstop voor een heerlijke lunch.

Séguret is een versterkt stadje, hoog gelegen op de heuvel.
De oudste muren stammen uit de 14e eeuw. Aan deze beveiligde situatie dankt het dorp zijn naam:
het latijnse securitas werd in het Provencaals "Ségur".

Dit charmante winkel-restaurantje deed me denken aan de film Chocolat. Slaat nergens op, maar het zal de sfeer zijn. Een lekker kopje koffie bood meteen een mooi uitzicht over de vlakte beneden ons.
 

Smalle straatjes, stijl soms met trappen of juist onderdoorgangen, steunbogen, Provencaalse gevels, oude wasplaatsen en een mooie fontein, kunsthandels en leuke winkeltjes, een gezellig terras: Séguret is een rondwandeling zeker waard.

 

 In 1714 is de muur aan deze kant van het dorp gemaakt. De wasplaats is oorpronkelijk uit het begin van de 19e eeuw, de enorme platanen zijn anderhalve eeuw oud! Ook van hier een prachtig uitzicht over de omgeving.

 

Cairanne en Sainte Cécile-les-Vignes (Vaucluse)

Cairanne bestaat eigenlijk uit twee delen. Het nieuwe Cairanne, waar het gemeentehuis en de VVV en wat winkels langs de hoofdweg zijn gevestigd, is niet bijzonder. De oude historie van Cairanne openbaart zich in Le Vieux Cairanne op de top van de heuvel en is een bezoek zeker waard. Cairanne is echter ook een eigen appellation binnen de Cotes du Rhone Villages, die prima wijnen voortbrengt. De Cave de Cairanne heeft een heel goede naam, maar wij komen graag bij zelfstandige wijnboeren zoals Aeria, Marcel Richaud, Brusset. Er is ook een kleine wijnwinkel in het dorp die van een aantal andere goede huizen wijnen verkoopt.

Ste Cécile is vanaf de camping minstens zo gemakkelijk te bereiken (ook op de fiets prima te doen) en is
geen bijzonder, maar wel een aardig en gezellig dorp met allerlei winkels en verschillende restaurants. De weekmarkt op zaterdag mis ik niet graag, als we hier zijn. Echt zo'n heerlijke provencaalse markt, waar je je loopt te verlekkeren bij alle uitgestalde heerlijkheden van vers fruit tot franse kazen, massa's olijven en kruiden, vers brood en heerlijke koekjes, maar waar ook de kleedjes, de schaaltjes, zeepjes en lavendel niet ontbreken. Je hoeft niet met lege handen thuis te komen.

  


En tot slot een kopje koffie op een beschaduwd terras. Geen overbodige luxe die schaduw. Tegen de middag ging de temperatuur de  35˚ voorbij.

Tulette - Cairanne: Aux Rives d'Aigues

Op de meeste campings komen we niet meer dan één keer terug, maar Aux Rives d'Aigues (officieel behorend tot de gemeente Tulette) is daarop een uitzondering. Wij vinden de ligging in het zuiden/midden van Frankrijk, niet zo ver van de snelweg en middenin heel prettige wijnstreken, als gevolg waarvan de auto een stevige wegligging krijgt, gunstig op onze terugreis vanuit zuidelijker delen van La douce France. Maar het natuurlijke terrein, waar de plaatsen met losse hand zijn ingedeeld, omgeven door vele wijn- en inmiddels ook enkele olijfgaarden en anderzijds door de rivier, heeft al vanaf de eerste keer dat we hier kwamen, mijn volledige sympathie: ik kom hier erg graag.

Vanaf de Aigues heb je naar links uitzicht naar o.a. de Ventoux en naar rechts naar de heuvels en falaises van Cairanne. Aan landzijde is de camping omgeven door riet en ruige bossages en door wijngaarden.

De natuurlijke begroeiïng van de camping biedt ruimte aan velerlei vogels. Veel mussen, mezen en hele groepen staartmezen, maar tot onze verrassing zagen we op de tweede dag vlakbij onze kampeerplaats een drietal hoppen rondscharrelen. Toen ik iets te dichtbij kwam naar hun zin, dribbelden ze weer wat verder weg, maar een poosje later zaten ze toch weer op een ander plekje, leuk in het zicht om foto's te nemen.

Aan de rechterzijde van het kampeerterrein is een werkopslagplaats van de camping en daarachter kun je - er staan geen bordjes dat het niet mag ...... - een ruig terrein van bossages (meidoorn, brem, rozen, een enkele bramenstruik, grassen etc. en bomen als eik en berk) inlopen. Meer naar de rivierover is er veel riet en bamboe. Er "zitten" best veel verschillende vogels op bepaalde momenten van de dag, d.w.z. ze vliegen meestal weg als er iemand aankomt. Het betere sluipwerk is dus vereist.

een valkje kwam aanglijden en landde op een mooi uitzichtpunt in een dode boom

Op deze plaats ook zwarte roodstaarten 

 

Voor de entree van de camping  is sinds enkele jaren een olijfgaard. Daarnaast de wijngaarden. Daar zag ik eens een groep van wel 19 buizerds zweven.  Je ziet hier in de omgeving vaker roofvogels. Het exemplaar hieronder op de foto lijkt me ook een buizerd, (dwarse strepen) alleen met een licht verenkleed. Buizerds hebben zoveel verschillende kleuren in hun verenkleed, dat dat het lastig maakt en roofvogels (juveniel, volwassen mannetje, vrouwtje) vind ik sowie so moeilijk te definieren. Alsof zangvogels gemakkelijker zijn....! Welnu het roodborstje in ieder geval wel en de roodstaart roept ook niet veel twijfel op. De bonte vliegenvanger met zijn beweeglijke gedrag, wil ik ook nog wel benoemen. Een veel geziene gast in de bossen rond de camping.