Corona-safe kamperen in het Limburgse Heuvelland

Coronajaar 2020 zou een soberder vakantiejaar worden dan we oorspronkelijk gepland hadden! Maar wat waren we blij toen we hoorden dat op 15 juni ook de sanitaire voorzieningen op de campings weer in gebruik genomen mochten worden. We hebben meteen een plaatsje besproken op camping Mescherhei in het Limburgse heuvelland. Na een hartelijke ontvangst konden we een mooi plekje aan de rand van de camping bij de kersenboomgaard uitzoeken en het heerlijk zonnige zomerweer was de echte kers op de taart. De camping is rustig gelegen te midden van uitgestrekte landerijen en boomgaarden, vlakbij de uitkijktoren Mescherhei (die overigens afgesloten was tijdens ons verblijf). Een paar jaar geleden hebben we de Heiweg van Mesch naar de uitkijktoren nog een eindweegs naast onze stadsfietsen moeten lopen; nu beschikten we over e-bikes waarmee we deze heuvel(s) in zitstand konden bedwingen.  Zo fijn, ook voor het boodschappen doen in Eijsden, waar alle winkelvoorzieningen zijn die in de kleine dorpjes als Mesch, Libeek en St. Geertruid ontbreken.

Wandelen kun je van hier eindeloos over de heuvels die uitzicht bieden over de Maasvallei, door holle wegen en boomgaarden; het Savelsbos is vlakbij. Lange wandelingen zaten er voor ons dit keer niet in vanwege wat lichamelijke beperkingen, maar vanaf de camping liepen we wel menigmaal 's avonds een rondje om van de mooie zonsondergangen te genieten. Ook vanaf het kampeerterrein zelf, dat tegen de heuvel aan ligt, heb je van verschillende plekken een wijds uitzicht over de heuvels tot over de Maas waar het rif aan Belgische zijde de horizon markeert.

De temperaturen bereikten die week de dertig graden en de kersen kleurden rap aan de bomen. We zagen opa en kleindochter regelmatig met tractor en kar de boomgaard inrijden om de rijpe kersen te plukken. En die zijn dan ook super lekker! De bomen zijn trouwens niet alleen goed voor het fruit en schaduw voor ons en de paarden , maar vele vogels, zoals de vinkjes en een familie torenvalken vonden er veiligheid en voedsel.

            

       

In de kersenboomgaard schijnen ook wel dassen op het fruit af te komen, maar wij hebben ze hier niet gezien. Wel vonden we in de buurt sporen van dassen. Dassen bevuilen hun nest niet, maar maken latrines buiten de burcht. Zo ontdekten we verschillende uitgangen van hun burchten. Op een van de (warme!) avonden heb ik in de schemer een poos op de uitkijk gezeten en heb ik inderdaad een das gezien. Het beest mij ook dus dat moment duurde niet lang. Maar goed, mooie belevenis.

Op de camping hadden we een grote plaats; er waren uitstekende anti-corona maatregelen genomen en iedereen kon gemakkelijk afstand van elkaar houden; in de winkels in Eijsden waren de voorzieningen ook goed voor elkaar en verder bood Zuid-Limburg alle ruimte om met voorzichtigheid, maar zonder teveel covid-vrees te verblijven. 

Zondag de 21e hoorden we al van verre de muziek vanuit Mesch op ons toekomen. Niet de fanfare, maar een beetje instant in een tractor met aanhanger vol verse vlaaien en vrolijke mensen. Zij kregen een biertje van het huis en alle nieuwsgierige campinggasten kregen een heerlijk stuk fruitige vlaai. Deze ronde was ter gelegenheid van de Bronk, zoals de jaarlijkse processie op de derde zondag na Pinksteren, in het plaatselijk dialect wordt genoemd. 

De Bronk kon vanwege de coronaregels helaas niet in de traditionele vorm plaats vinden. 

In de volgende blogberichten schrijf ik meer over de omgeving.

  

Noorbeekse heuvels met een uitstapje naar België

Begin mei waren we in Maastricht en hadden we gelegenheid voor een wandeling in de Limburgse heuvels. De keuze voor Noorbeek valt nauwelijks nog verrassend te noemen, maar ons verveelt deze omgeving nooit. De zon scheen, een bescheiden windje waaide, ideale omstandigheden voor een fijne wandeling. Noorbeek ontving ons met de meiboom naast de kerk en onderweg lachte en floot het voorjaar ons aan alle kanten toe.
Fris voorjaarsgroen kleurde het landschap in vele tinten met overal de witte accenten van meidoorn, look zonder look en fluitekruid, de graslanden waren doorspekt van gele boterbloemen en paardenbloemen. De bloemige bermen van holle wegen trokken insecten aan, overal zongen de vogels hun hoogste lied. En beneden ons zagen wij Noorbeek verdwijnen en België vastere vormen aannemen.

Het natuurlandschap van Altenbroek lieten we achter ons, toen we rechtsaf sloegen om de steile helling naar St. Pietersvoeren af te dalen. Een weids uitzicht kon alleen de schoonheid van de Voerstreek bevestigen.

Aan onze voeten bloeiden de voorjaarsbloemen in grote getale en velerlei kleuren. Gele sleutelbloemen naderden het eind van hun bloeiperiode, maar ratelaars namen het stokje over. Het blauw van ereprijs en kruipend zenegroen mengde zich koel en moeiteloos met witte margrieten, look zonder look en grote muur. De eerste rozen ontvouwden zich roze boven de koekoeksbloemen. Een ver-Voer-end  florafeestje!

We liepen de route in de goede richting. Dalen op dit pad naar St. Pietersvoeren, terwijl de weg omhoog terug richting Limburg aanmerkelijk minder steil is.

Tussen het prille voorjaarsgroen is het skelet van de bomen nog zo mooi zichtbaar

We hadden Ulvend bereikt, tegen de grens met Nederland. Meer dan aan bezinning waren we toe aan een heerlijk ijsje van het Bakhuis. Brandstof voor het vervolg van onze voettocht met Epen al weldra in zicht.

Met alle alarmerende berichten over de afnemende bijen- en - in het algemeen - insectenstand, kun je alleen maar blij worden van meidoornhagen en bloemenweiden.

Deze weiden bij nadering van Noorbeek waren een effen groen graslaken en de leefomgeving van deze bijzondere koeien en kalveren, die heel vrolijk - misschien voor het eerst buiten - van beneden de wei omhoog kwamen ingerend. Hun uiterlijk viel ons op, omdat een deel van de vacht lichtbruin en glad was en het andere deel donkerder en dikker behaard. Het schijnt een speciaal ras te zijn.

Grote boerderijen met binnenhoven en vriendelijk vakwerkhuizen.

De dekens hingen buiten te luchten en ieder moment verwachtte ik Vrouw Holle om de veertjes in het rond te kloppen. 

Terug bij het startpunt. Wie ooit in Noorbeek gewandeld heeft, kent vast Café d'r Pley.