17 april: fietsrondje van Haren naar Zuid-Laren

Voor donderdag en vrijdag hadden we vrij spontaan een hotel in Paterswolde geboekt. Het is een soort logisch vervolg op onze eerdere verblijven in Drenthe en Groningen. De Hondsrug strekt zich vanuit Drenthe uit tot de stad Groningen en dat maakt het landschap in dit zuidelijke stukje van de provincie bijzonder afwisselend met zand- en veengronden en de kleipolders. 

We begonnen onze minivakantie die middag met een fietstocht vanuit Haren naar de bossen rond het dorp Glimmen en zo verder naar het zuiden tot Noordlaren. Vandaar weer terug naar Haren. Van de P&R konden we zo een klein fietspaadje inrijden, waar we ons tussen het bos en de landerijen (daarachter de snelweg!) meteen in de natuur voelden. Door de buitenwijken van Haren ging het ,tot we echt in het buitengebied kwamen. Haren is trouwens een prachtig dorp met veel mooie huizen en kapitale villa's.

Buiten Haren gekomen: zandwegen en oude boerderijen, mooi gerestaureerd.

Glimmen is ook zo'n aardig dorpje, rijk met een kasteel met park en oude boerderijen, die van oudsher tot het landgoed behoorden. Langs de golfbaan, weilanden en een prachtig aangrenzend natuurgebiedje, waar Schotse hooglanders graasden en een ooievaar tussen het ruige gras en riet rondscharrelde op zoek naar zijn eigen kostje. We zijn gekomen in het stroomgebied van de Drentsche Aa.

Door de bossen over knisperende fietspaadjes bereikten we een open heideveld, geel van lage bremstruikjes. Grazende runderen en op hoger niveau een boompieper of een boomleeuwerik (nog niet zeker) die uit volle borst de aandacht trok.

Het fietspad liep onder een zandweg en een hoger gelegen es die afliep naar een waterloop (Drentsche Aa?) Slechts een paar koeien behoefden deze grote groene weide met elkaar te delen.

Bossen, weiden, boerderijen en landerijen wisselen elkaar hier af. Zo kwamen we in Midlaren, combinatiegemeente met Tynaarloo en dat kenden we van ons verblijf vorig jaar in Drenthe. Zo'n boerderijtje als dit oogt beslist Drenths.

Noordlaren heeft nog veel van de oude karakteristieke bebouwing en is daardoor beschermd dorpsgezicht. Het Bartholomeuskerkje is van de 13e eeuw en als je het toevallig open aantreft, kun je het interieur met de 15e eeuwse muurschilderingen, de preekstoel uit 1675 en het orgel uit de 19e eeuw bewonderen. Bij de molen de Korenschoof troffen we een visboer, bij wie we een lekker lunchhapje konden nuttigen. Boven ons hoofd vlogen kraaien af en aan naar hun nesten, waar fladderende vleugeltjes getuigden van hongerige magen.

Impressie van de bebouwing en verschillende boerderijtypen.

Terug door de bossen rond Glimmen zagen we ineens een paar reeen in een weitje achter de huizen. Ze zagen ons ook, helaas....

 

In het veld vlakbij ons uitgangspunt in Haren zat trouw de ooievaar te broeden die we ook op de heenweg al hadden gezien. De partner was op zoek naar voedsel in het veld.

Uffelter Binnenveld

De Camping Drentse Patrijs ligt tussen de Rijksweg langs het kanaal aan de voorzijde en een zandweg, die de grens vormt met het Uffelter Binnenveld aan de achterzijde. Je loopt dus zo van de camping het bos in. De term Binnenveld wordt in Drenthe vaak gebruikt voor kleine heideterreinen, omsloten door cultuurlanden. In de tijd die we hier op de camping doorbrachten (meivakantie, Hemelvaartweekend en Pinksterweekend) hebben we bijna dagelijks korte of langere tijd in het Uffelter Binnenveld rondgestruind en hebben de natuur langzaam maar zeker uit de winterslaap zien ontwaken. Het verschil tussen onze aankomst (kale bomen, bloeiende krentenboompjes, nog bruingrassige heidevelden) tot vertrek, vooral na een week afwezigheid, (uitgebloeide krentenboompjes, bloeiende vruchtbomen en Amerikaanse sering, groene eiken en groene graslanden, steeds meer bloeiende kruiden) was opmerkelijk.

Campingbaas Paul maakte me attent op een enorme bosmierenhoop aan de rand van het bos. Tussen bladeren en afvalhoutjes krioelde het van de mieren, grote jongens!

Het Uffelter Binnenveld kent geen uitgestrekte heidevelden, maar bestaat uit gemengde bos- en heidegebieden, die heel willekeurig in elkaar overlopen met een aantal mooie vennen, die allemaal hun eigen karakter hebben. Er zijn ook aanmerkelijke hoogteverschillen met natte lage gedeelten, glooiende bossen en zanderige grasbegroeide duinen. Deze hoogteverschillen zijn aan het einde van de laatste IJstijd ontstaan als gevolg van grote zandstormen.

11 mei: Eindelijk jong groen, dat het winterbruin spoedig zal overvleugelen.


Het Drentsch Landschap is de beheerder van het terrein en het beheer is gericht op een soortenrijke heischralige vegetatie, waarvoor Schotse hooglanders en Schoonebeker heideschapen worden ingezet.

Aan de westzijde loopt een smal paadje door het bos langs de houtwal die grenst aan de open percelen aan de rand van het terrein. Daar lopen vaak reeën, maar je moet wel heel stil sluipen wil je ongemerkt enigszins kunnen naderen. Eén krakend takje onder je schoen en wég zijn ze.

De zon kan de dreigende luchten niet verdrijven en dan barst de bui los, terwijl aan de oostkant de zon nog oplicht. 

Zo plots als de bui losbarstte zo snel was hij ook weer verdwenen.













Hier op de glooiende hellingen zijn enkele restanten uit de tweede wereldoorlog. Heldere poelen hebben zich daar gevormd, waar o.a. salamanders en kikkers zich thuisvoelen. En zo komt er tenminste nog iets goeds voort uit deze ellendige bouwsels.

Niet ver daarvandaan, aan de rand van het veld, staan een aantal dennen en eiken, waar altijd van allerlei vogels te vinden zijn. Aan de buitenzijde vertoeft graag de boompieper, opvliegend en in glijvlucht dalend met zijn kenmerkende fluittonen. Dit keer trof ik hier niet alleen putters, kool- en pimpelmezen, maar ook enkele keren een hele troep kuifmezen. Voor het eerst dat ik die zie, dus leuk

Ik vond een steun tegen een boomstam, maar desondanks was het nog niet zo eenvoudig om een beetje behoorlijke foto's te nemen. De vogeltjes hadden een voorkeur voor de hogere takken en waren heel beweeglijk. Ze vlogen en hipten van tak naar tak met bekken vol rupsen, mieren en andere insekten. Er werd druk met vleugeltjes gewapperd en getwitterd. Kortom: ook hier was het spel der verleiding in volle gang! Ontzettend leuk om leunend tegen een stevige den te observeren. Een enkele keer was ik zo getuige van pril geluk en een enkele foto kan er mee door. 

De vinken lieten zich ook goed gelden, maar af en toe kon dat ook tot een aardig partijtje matten leiden.

Vergane glorie, maar ook dood hout heeft een functie!

20 mei: groen!

Meer informatie op: Natuurkaart.nl
Op een vroege zondagochtend ontmoette ik een meneer met wie ik aan de praat raakte. Al pratend over onze bezigheden in en belangstelling voor het Uffelter Binnenveld, bleek ik met Machiel de Vos van doen te hebben. Hij publiceert over deze omgeving in boek en blog en dat is zeker de moeite waard, niet alleen informatief maar ook voor de prachtige foto's, die hij maakt: http://havelterzand.nl/