Twee heerlijke dagen in de duinen van Panneland

Dinsdag 17 juni en afgelopen vrijdag 4 juli heb ik mijn camera met telelens weer eens meegenomen naar Panneland. Beide dagen was het heerlijk zomerweer met een koel windje en zo rustig dat we bijna niemand tegenkwamen. Die eerste dag hebben we lang rondgelopen in het exclosuregebied. Sinds het gebied is afgesloten voor de damherten groeien en bloeien talrijke grassen en bloemen hier en die trekken vele insecten en vlinders aan. Voor wandelaars is het gebied nog steeds vrij toegankelijk, zodat we dit ook van dichtbij kunnen beleven. 

Kleurige ossentong, slangenkruid en rode papavers trokken onmiddellijk de aandacht tussen de wuivende grassen. Talloze bruin zandoogjes en groot dikkopjes deden overal hun voordeel met het blauwe bloemenaanbod. Op een bepaalde plaats dartelden ook enkele kleine parelmoervlinders. Het rupsje van een grote zwartwitmot deed zich op een andere manier tegoed aan de planten evenals de grote harige rups van de grote beer. 

Vorig jaar hebben we een grote nestplaats van harkwespen gevonden in een stukje open zand tussen de grassen. Ook deze graafwespen profiteren van de buitensluiting van de herten. Op deze plaats heb ik nu geen activiteiten op de grond gezien, maar tussen alle hommels en andere vliegers hebben we wel enkele harkwespen aangetroffen. Al vliegend zou ik ze niet herkennen, dan is het fijn als ze af en toe even gaan zitten. De naam sabelsprinkhanendoder is bijna groter dan het insect zelf. Het is ook een graafwesp, maar behoort tot een andere familie dan de harkwesp. Dank aan Waarneming en Wikipedia.

Iets buiten de exclosure troffen we twee herten aan. Mooi met die bastgeweien. We hebben best veel rondgestruind, maar zijn verder geen herten meer tegengekomen. Een ongewone ervaring. De vrouwtjes zullen zich verstoppen met hun kalfjes. We hebben er dan ook niet naar gezocht. 

Op beide dagen gaf de zuringspanner acte de présence. Klein maar fijn. Vrijdag - het is inmiddels juli -bleek een braamstruik in het zonnetje naast de exclosure dé trekpleister voor o.a. de keizersmantel, een paar maten groter!

Waar we ook liepen vlogen de libellen ons om de oren. Vele vuurlibellen trokken met hun felrode kleur gemakkelijk de aandacht, maar de bescheidener viervlek mag er toch ook wezen. Een grote groep vrijwilligers was aan de rand van het Eiland van Rolvers druk met een libellentelling en ook op zoek naar boomkikkertjes. Het Eiland is al enige tijd afgesloten voor bezoekers en aangezien ik altijd graag door het gebied naar het verderop gelegen kanaal struin, vind ik dat jammer. Maar dit voorste deel was de afgelopen jaren zo druk bezocht door fotografen die op de kikkertjes afkwamen, dat het goed is dat flora en fauna worden beschermd. 

Op ons pad werden we echter zomaar verrast door een vosje dat doodgemoedereerd voor ons uit liep. Nieuwsgierig naar alle geuren die hem van alle kanten kwamen aanwaaien. Een jong mannetje, vertelde een kenner die voor ons liep. Wij zijn nooit op zoek naar de vossen, maar het was natuurlijk wel leuk om zo verrast te worden, temeer daar we de kleinkinderen bij ons hadden. Een challenge: fluisteren en langzaam naderbij sluipen. De vos trok zich niets van ons aan. Te tam in feite, maar een mooie beleving!

De kikker was de klos!

Opnieuw vele bruin zandoogjes en hier en daar een vuurvlindertje. Een paar verre, krakende roodborsttapuiten en welluidender gezang in de lucht. Het Zwarteveld was evenals veel andere delen in dit duingebied buiten de paden niet toegankelijk vanwege de Kraamkamer van Moeder Natuur. Dus zo volgden wij keurig de paden terug naar de Boshut. Het waren weer heerlijke dagen in de duinen.

Kamperen in Oude Willem aan de rand van het Drents-Friese Wold

In juni van dit jaar hadden we een paar weken vrij om heel relaxed in Nederland te gaan kamperen. 9 juni kwamen we aan op De Goede Weide in Oude Willem. Tot dan had ik niet eens geweten dat Oude Willem een plaatsnaam was, maar wat een mooie kennismaking werd dit! De camping ligt aan de rand van het Drents-Friese Wold. De Oude Willemsweg is een rechte landweg omzoomd met hoge bomen die min of meer de scheiding vormt tussen het natuur- en landbouwgebied. De camping wordt omringd door een mooi vennen- en moerasgebied, waar de Schotse hooglanders vrij rondlopen en talloze vogels zich thuis voelen. Er worden ook wel reeën gezien en een niet door iedereen graag geziene gast in dit gebied is de wolf. Kraanvogels worden ook in de vennen rond de camping gespot, maar helaas is die belevenis aan ons voorbijgegaan. 

Deze junimaand zou een recordbreker van warmte en zonne-uren worden. Toen wij aankwamen werden er al temperaturen van rond de 29° gemeten en dus waren we wel blij dat we op onze kampeerplaats in de middag van de schaduw van de bomen achter ons konden profiteren. 

De eerste dagen stond het water overal nog hoog, maar gaandeweg daalde het waterpeil in de vennen en vielen delen droog. Vanaf de camping loopt een graspad door het natte gebied en de wat hogere weide naar de rand van het bos. Je kunt daar eindeloos wandelen door het prachtige bos- en heidegebied. Wij liepen graag 's avonds zo'n rondje om te genieten van de ondergaande zon en ook de spectaculaire vluchten van de duizenden spreeuwen die naar de moerassen en rietvelden kwamen om daar een veilige roestplaats te vinden. In het ven zag ik die eerste avond nog een kleine plevier, maar dat is bij die ene keer gebleven. Misschien werd het later te droog voor deze kleine watervogel. De witte kwikstaartjes waren wel blijverdjes. Reigers en ooievaars zagen we dagelijks jagen in het ven, buizerds en kiekendieven in de lucht erboven. Wilde eenden en bergeenden vielen vooral op als ze aanvlogen, voordat ze nagenoeg tussen de struikjes en pollen verdwenen.

Op een avond trok een grauwe klauwier onze aandacht, vooral door zijn aanhoudende, wat raspende tsjek tsjek roep. Hij zat er een poosje mooi bij in de laatste warmte van de zon op een kale struik in het veld. In het bos waren het vooral mezen, vinken en fitissen die zich vocaal lieten gelden, maar dan wel tussen het veilige gebladerte. En tussen de lagere blaadjes vond ik ook een keer een meikever. In de bramenstruiken de opvallende rups van de witvlakvlinder en een groot dikkopje.

Wat is er nu leuker dan dat de zwaluwen om je oren vliegen als je 's morgens naar de douche loopt?!

De hele dakrand van de schuur werd benut door huiszwaluwen, de jonge vogels pasten er inmiddels nauwelijks nog in. Terwijl we ons ontbijtje nuttigden in de ochtendzon was het een drukte van belang in de bomen tegenover ons: putters (distelvinken) en gewone vinken, fitissen en boompiepers zongen dat het een lieve lust was.

Roodborsttapuiten gaan graag op een hoog punt zitten en zijn dan gemakkelijk in beeld te krijgen. Fijne vogels!

Maar de grootste verrassing was voor ons de watersnip, die soms in de ochtend, maar dagelijks tegen het vallen van de avond eindeloos zijn baltsvluchten boven het ven en de camping draaide met dat typische geluid dat de staartpennen maken in zijn duikvlucht. Wij hadden dit nooit eerder meegemaakt. Aanvankelijk dacht ik dat iemand een geintje met een drone uithaalde of zo, maar een van onze buren had de vogel ontdekt en met de lange snavel en dat profiel kwamen we bij de watersnip uit. 

Een laatste foto van het ven voor ons vertrek, toen het al droger begon te worden. Tijdens ons verblijf deze week hebben we vooral veel gefietst. Het Drents-Friese Wold is een prachtig en afwisselend gebied en plaatsen aan de rand ervan zoals Diever, Vledder, Frederiksoord of in het noorden Appelscha zijn rustige dorpen en fijn als onderbreking voor een lunch of een versnapering. Ook het Fochteloërveen en Veenhuizen zijn niet ver, maar daarvoor zijn wij in de auto gestapt. 

Voor het vervolg van onze vakantie gingen we naar Limburg.