Via de Gorges de l'Hérault naar Montpeyroux en terug

Een paar jaar geleden zijn we tijdens een verblijf in Gignac via Pont du Diable en de Gorges de l'Hèrault naar St Guilhem-le-Desert gereden. Dit keer reden we vanuit Brissac in omgekeerde richting via de Gorges naar Montpeyroux.

Het eerste deel van dit traject loopt op ruime afstand van de rivier en eenmaal bij de gorges kun je auto langs de smalle weg op weinig plaatsen kwijt om even naar het water af te dalen.

Niet ver van St. Guilhem is een oude stuwdam en dat is een aardige plaats om even halt te houden, temeer omdat daar een pad is, dat tot een omgevingsverkenning uitnodigt. Hier zijn wandelroutes, maar wij hebben een bescheiden stukje gelopen, omdat we nog meer op ons programma hadden staan.

Hier is een beekbedding, afwaterend in de Hèrault, waar in nattere tijden beslist veel water doorheen stroomt. Maar nu was alles heel droog.

St. Guilhem hadden we graag nog een keer bezocht, maar de parkeerterreintjes langs de weg waren vol en het was er al zo druk rond het middaguur, dat we eraan voorbij gegaan zijn. De kloof bij Pont du Diable is mooi en aan de andere kant is een groot meer, waar je prima kunt baden (enorm parkeerterrein vlakbij), maar ook daaraan hadden we niet zo'n behoefte en dus reden we door naar St. Jean-de-Fos. En daar hebben we de auto geparkeerd voor het nieuwe pottenbakkerscentrum Argileum. Dit plaatsje staat bekend om zijn pottenbakkerijen. De verschillende ateliers produceren zowel kunstzinnige als gebruiksvoorwerpen in alle maten en kleuren, te koop in uiteenlopende prijsklassen.

        

St Jean de Fos is een oud en sfeervol plaatsje en een wandelingetje door de steegjes en straten, even binnenwippen in een atelier, is zeker de moeite waard. Op het dorpsplein zijn enkele eenvoudige restaurants met gezellige terrassen, maar wij hadden een ander leuk restaurant gezien en besloten om eens echt lekker te gaan lunchen.

We kregen geen spijt van onze keuze!




Restaurant La Pourpre et les Oliviers heeft ons verwend met een heerlijk menu, goede wijn en allervriendelijkste bediening.

Daarmee hadden we ook een goede bodem gelegd voor ons einddoel in Montpeyroux. Als we in de buurt zijn, kopen we graag wijn in bij Mas Cal Demoura. Met dit wijnhuis hebben we een jaar of 8  geleden kennis gemaakt toen Isabelle en Vincent Goumard het domaine nog maar kort geleden hadden  overgenomen van buurman Jean-Pierre Jullien en juist hun eerste zelfgemaakte witte wijn konden laten proeven. Hun enthousiasme en vakkennis heeft de afgelopen jaren geresulteerd in heerlijke wijnen en belangstellenden ontvangen ze graag om te laten proeven en om daarover te vertellen en de beleving  te delen. Voor ons mogen ze altijd blijven. (cal demoura).

Jean-Claude Raspail: Clairette de Die en meer van dat heerlijke vocht

We waren in het land van Clairette de Die en campingeigenaar Don organiseerde wekelijks een bezoek aan de wijnmakerij van Jean-Claude Raispail. Als geïnteresseerde wijnliefhebbers lieten we dit niet aan onze neus voorbijgaan. Dit familiebedrijf kan al lange tijd (ik meen me te herinneren 10 jaar) het predicaat biologisch aan zijn wijnen meegeven. Er wordt hier met grote zorg, kieskeurig en op traditionele wijze wijn gemaakt en dat vertaalt zich dan ook in frisse, sprankelende of heerlijk volle, evenwichtige wijnen.
De Clairette Tradition wordt volgens de champagnemethode gemaakt. Jean-Claude demonstreerde hoe de flessen daarvoor dagelijks gedraaid moesten worden. Maar dat was meer voor de show, ook hier hebben ze daar tegenwoordig machines voor.

Een demonstratie van hoe dat dan verder met die ijsprop gaat en de rest van het procédé tot en met het etiketteren volgde. Daarna mochten we onze zintuigen loslaten op de niet zuinig geschonken glaasjes. En dat nog voor het middaguur! Deze zeer sympathieke Raspail maakt heerlijke wijnen en we zijn dan ook niet met lege handen weggegaan.

Na de koelte van de cave was het met temperaturen tot ruim 35 graden 's middags goed toeven aan en in de rivier. Op verschillende plaatsen was genoeg water om daarin verkoeling te kunnen vinden. Ook kwamen er regelmatig kano's langs, waarvoor nog voldoende water was om lekker door te kunnen varen.
In het bos tussen het water en de camping bleken eekhoorntjes te zitten.

Elzas - wijnen en spijzen

Wie van lekker eten en drinken houdt, kan in de Elzas uitstekend terecht. Prachtige taartjes in bonte kleuren stralen de toonbank van menig patisserie uit en als dat iets teveel van het goede is, zwicht je allicht voor de heerlijke koekjes die men voor de deur uitdeelt om je te verleiden. Bakkerijen met Kugelhopf en zoete harten strijden om de gunst van de klant met de even traditionele hartige Pretzels.

 



Het kan ook pittiger. Zelf hebben wij in Eguisheim uitstekende worstjes gekocht van o.a. eend, wild zwijn en varkensvlees met een bessenkorstje. Heerlijk bij een goed glas wijn!


Wat zou de Elzas zonder wijn zijn? Hellingen vol velden met riesling, gewurztraminer, pinot gris, blanc of rouge, muscat e.a., waarvan frisse en spannende wijnen worden gemaakt.
En overal de mogelijkheid om te proeven, te praten en te kopen. En als ware wijnliefhebbers hebben we dat natuurlijk niet nagelaten.
Eguisheim herbergt meer dan 30 wijnboeren en 2 grands crus: Eichberg and Pfersigberg

De Elzasser keuken heeft veel meer te bieden dan de alom bekende zuurkool.

Het fijne van onze camping in Eguisheim was, dat deze aan de rand van het dorp gelegen was, zodat we geen ander vervoermiddel dan de benenwagen nodig hadden om lekker uit te gaan eten. Met een keur aan verschillende restaurants binnen zo'n kort bereik, kwamen we dan ook graag in de benen. De kalfsniertjes in Elzasser mosterdsaus kunnen we aanbevelen en er zijn nog veel meer culinaire heerlijkheden om te ontdekken en te genieten!