Een prachtige dag in de Waterleidingduinen

Was het twee weken geleden voor ons de dag van de boomkikker, 6 mei kleurde ook heel groen; niet alleen door bomen en struiken, maar ook door de zandhagedissen. 

We hebben er vele gezien op deze mooie dag, waarop de zon overheerste. Terwijl één mannetje en vrouwtje zich voor ons uit de voeten maakten, bleef een ander exemplaar met twee dames rustig in het zonnetje zitten. Ze hielden ons in het oog, maar hadden het vooral druk met elkaar.

Verderop werden we verrast door een mannetje die vanonder een boomstam schoot om de planten in te duiken, misschien op zoek naar lekkere hapjes.

Later verkoos hij toch weer de hoogte. Teken bijten zich blijkbaar graag vast in zandhagedissen, met name vlak achter de kop en de voorpoten, het is me al eerder opgevallen. Voor de zandhagedissen zijn deze insecten niet schadelijk, sterker nog: ze kunnen de ziekte van Lyme verwijderen: https://www.naturetoday.com/intl/nl/nature-reports/message/?msg=16802

Onze gevleugelde vrienden maakten de dag compleet: een bruin blauwtje, verschillende hooibeestjes en veel kleine vuurvlindertjes. De St. Jacobsvlinder gaf ook op verschillende plaatsen acte de présence. Na het landen klapt hij veelal de vleugels meteen dicht, waardoor het spectaculaire rood van de achtervleugel niet meer zichtbaar is. Het lukte echter om één van deze dagactieve nachtvlinders in volle glorie vast te leggen.

O.a. bij Panneland zijn hekken en rasters geplaatst om de voorste velden te vrijwaren van de damherten, die daar gewoonlijk in grote getale grazen. Damherten vreten alles wat los en vast zit en daar heeft de flora flink onder te lijden. Deze dag zagen we hier al vele soorten kruiden en bloemen opbloeien, zoals het duinviooltje. Het duinviooltje is belangrijk o.a. als waardplant voor de duinparelmoervlinder.

In het grote veld verderop hebben we nog een heerlijk rustplekje gevonden. De vinken zaten op het vinkentouw, iets verder hoorden we de boompiepers fluiten in hun duikvluchten en dichterbij voerde een gekraagde roodstaart vanuit de hoogte het hoogste woord. Libelles kwamen we regelmatig tegen en voor mij was het de eerste atalanta van dit jaar die even netjes voor me ging zitten. De eerste hoornaar was laag bij de grond heel actief, die ging ik uit de weg. 

 

Op de kop van het Oosterkanaal vonden we geen padden, wel drie grote snoeken (?).

Als je eenmaal weet waar je zoeken moet en de sporen herkent, vind je de hagedissen wel.  Op de terugweg zagen we de sporen in het zand en een moment later lieten een mannetje en vrouwtje zich zien. Die mannetjes in hun mooie groene pakje krijgen genoeg aandacht, hier nog een keer het vrouwtje.

En wat zijn de AWD zonder de damherten? Gewei in aantocht. We waren weer bijna bij Panneland terug.

Een bronstige herfstdag in de Waterleidingduinen

23 oktober - een mooie herfstdag, er heerste een opgewonden drukte bij Panneland, niet alleen van de vele - ook jeugdige - bezoekers, maar eveneens van de dieren.
De herfst kleurde de bossen en duinen; het burlen van de damherten en het mekken van de hindes vulde de lucht. Onmiddellijk bij de ingang zagen we een hert met twee hinden. Hij was waakzaam en werkte ondertussen aan een tedere relatie met de miauwende hinde. Tussen de bomen boven het wandelpad verderop ontwaarden we een mooie man die een aardig roedeltje om zich heen had verzameld.
 

Wij zwerven graag op het Zegveld rond en we zijn wel gewend dat daar altijd en overal veel herten zijn. Vaak zijn dat groepen hindes en jonge dieren, maar nu liepen er veel opgewonden mannetjes rond en was het burlen niet van de lucht. Sommige mannetjes werden zozeer door de bronst in beslag genomen dat ze niet eens de moeite namen om afstand van mensen te houden, ze liepen rakelings aan ons en andere wandelaars voorbij hun driften achterna. Anderen namen er meer hun gemak van en stopten vooral energie in het knorren en brullen.

Dit hert voelde zich blijkbaar bedreigd door een naderende seksegenoot en joeg voor de zekerheid de roedel, inclusief de jonge mannetjes bij elkaar de duinrichel op.  Mekken van de hindes, knorren van het hert. Het andere mannetje maakte een omtrekkende beweging en besloot de andere kant op te gaan.

 Uitzicht vanaf een hoge bunker over de herfstduinen naar de zee.

Een groepje jonge mannetjes hield zich rustig op bij het kanaal.

In het Ruigeveld troffen we vlakbij het pad een uit de kluiten gewassen hert dat een van zijn hindes wilde dekken. Dat ging niet in één keer, zij liep steeds weer weg, hij moest moeite voor haar doen. Ik voelde me - op afstand achter de bosjes - een beetje als een voyeur. Maar een jong mannetje stond er met zijn neus bijna bovenop en volgde de verrichtingen van het paar letterlijk en figuurlijk op de voet.

Zij liep weer weg, hij erachteraan. Dat herhaalde zich een aantal keren. En de jongeman volgde

 

Er waren niet veel watervogels, maar deze jonge zwaan pronkte met zijn vers gepoetste verenkleed.

Vooruit, nog eentje. Stevige nek, dikke vacht, mannelijk maar wel alleen. Te mooi om over te slaan.