Een berijpte ochtend in de Waterleidingduinen

Donderdag 26 januari. De ruige rijp van vorige week was het begin van een aantal vorstdagen, waardoor veel binnenwateren van een aardig ijslaagje voorzien werden. Zaterdag en zondag werd op veel sloten en kleinere plassen geschaatst door de liefhebbers zonder vrees. Sloten in de polders die bemalen worden, waren echter nog open en ook de grote wateren zoals bij Botshol moesten het doen met een dunne rand ijs langs de oevers. Maar de ondiepe waterplassen bij Waverveen waren helemaal dichtgevroren en schaatsers hadden de plaats van de vogels ingenomen.
De lichte dooi na het weekend heeft alle ijs echter nog niet doen smelten en ik was benieuwd welke watervogels de open wateren van de AWD opgezocht hadden. Deze donderdag hebben voldoende vocht en vorst weer voor een dun laagje rijp gezorgd en het beloofde een mooie dag te worden.
Om 10 uur was ik bij Panneland. De bruine wintervegetatie had een fris en knisperend aanzien gekregen. Het was best koud, maar de lucht was bijna blauw en de zon streelde de duinen waar ze de vrije hand had. Ik liep in een beetje wazig landschap. Mooi.

Het Eiland van Rolvers heeft op mij altijd een magische aantrekkingskracht. Ik kom er zelden iemand tegen en deze ochtend al helemaal niet. Doodstil? Op sommige plekken wel, maar elders werd mijn aandacht al snel getrokken door kleine en fijne piepjes tussen de hogere takken, knisperende blaadjes op de grond, de alarmroep van een merel, de roffel van verschillende spechten en meer tekenen van leven in de brouwerij.

Een winterkoninkje verruilde de bosgrond voor een zonnemomentje en kwam daardoor heel plezierig even op ooghoogte. Een groep pimpelmezen peuterde onder moslaagjes op de bomen naar voedsel. Ze hadden me allemaal allang in de gaten en een koolmees keek eens op me neer en constateerde blijkbaar dat er niets te vrezen was, want zijn blik ging al snel weer een andere kant op. Stoere man met zijn zwarte stropdas.

 

Ik heb nog nooit zoveel goudhaantjes gezien als dit jaar en ook op plaatsen waar ik ze niet direct verwacht. Begin januari heb ik met een vriendin in de duinen gewandeld en niet veel gefotografeerd, maar ook toen stuitten we meermalen op troepjes goudhaantjes en niet alleen bij de dennenbomen. Nog twee foto's van die keer, omdat het zulke leuke vogeltjes zijn en door al hun beweeglijkheid lastig te fotograferen tussen de takken.

Terug naar donderdag. Een boomkruiper schuifelde omhoog en kwam even aan mijn kant in het zonnetje. Yes!

Even bij het water kijken of daar iets te beleven valt. Aan de overkant scharrelde een gele kwikstaart langs de hoge oever. Die heb ik hier ook eerder al eens gezien.

Ineens een "tjektjek" en beweging in een holletje bij het water. Ook in het Jac. Thijssepark heb ik al eens gezien dat winterkoninkjes zich graag ophouden of een huis hebben in holletjes van een hoge oever, beschermd door overhangende planten. De gele kwikstaart betekende blijkbaar geen gevaar, want even later trok de koning zich weer in zijn paleis terug.

De kwikstaart toonde respect door bovenover te gaan en een stukje verderop weer de waterkant te kiezen.

Overhangend ijs langs de oever vormde grillige patronen.

Nou, eentje dan....

Watervogels had ik nog steeds niet gezien. Maar die bewaar ik voor het volgende blog.

Week in Drenthe: start in Schoonloo

Zo, ik heb wat in te halen op ons blog, want we zijn meer dan een week in Drenthe geweest. Camping Roeloomskamp in Schoonloo bleek de aardige camping die we n.a.v. de website verwacht hadden: een ruim en goed verzorgd terrein met verspreide plaatsen, van elkaar gescheiden door heggen en bossages. We hadden deze minicamping bovendien gekozen vanwege de beschutte ligging, want met nachtvorst, 10 tot max. 16 graden en een soms stevige wind beloofden de weersvoorspellingen nog steeds geen  kentering ten gunste van warm lenteweer.

Roeloomskamp ligt temidden van weiden en akkers en grenst aan de boswachterij van Grolloo. Vanaf de camping loop je zo naar het bos.
De natuur loopt zo'n drie weken achter door het koude voorjaar. De bomen stonden er nog maar kaal bij en het eerste groen begon mondjesmaat tevoorschijn te komen. Wel bloeiden de wilgen- en berkenkatjes en sommige bloesems, de krentenboompjes stonden op springen.

Het zal aan die ligging te midden van bos en veld te danken zijn dat er zoveel vogels op de camping zijn. In het gras scharrelden altijd wel spreeuwen, mussen en witte en gele kwikstaarten rond. In en onder de heggen was altijd wel een winterkoninkje te vinden, soms een bonte vliegenvanger. De bomen werden veelal luidkeels bewoond door vink, fitis en tjiftjaf, afgewisseld met een kneutje en merels. Verder weg hoorden we lijsters en spechten. Voeg daaraan de paarden met hun veulens, die later die week in de wei kwamen, aan toe, dan snap je dat het er hier vrolijk aan toe ging.

de enige koning die wij op 30 april hebben gezien, was de winterkoning en ik houd wel van deze vorstelijke vogel

De camping maakt deel uit van de paardenfokkerij en mennerij, tevens pension van Erik en Janny Schaaphok en hun kinderen.  Deze schimmel en haar veulen (van maart) waren helemaal blij dat ze de wei in konden, alle energie kwam vrij. Je hoeft geen paardenliefhebber te zijn om hiervan te kunnen genieten, prachtig om te zien!

Deze kleine is nog jonger. Het viel me op dat beide veulens nog zo hoog op de benen staan dat ze deze moeten buigen en wegzetten om te kunnen eten. 

Een keer ben ik er al vroeg in de ochtend op uit getrokken, omdat Janny me verteld had dat er hier veel reeën rondlopen. De rijp stond op het gras, maar de zon kleurde de velden. En inderdaad: in de verte een viertal reeën. Maar ze hadden mij al snel in de gaten en ze zijn zo schuw dat ze er vandoor gingen, hoewel ik achter de bosrand en op grote afstand bleef.

Deze geelgors huppelde rond in de houtwal en was minder schrikachtig aangelegd. Rond en op de akkers zijn veel geelgorzen en kwikstaarten te vinden.

In het bos bonte vliegenvangers.

Terwijl ik bij het ven voorzichtig de bosjes insloop op zoek naar deze kleine zanger, werd ik opgeschrikt door een stel reeën die vlak naast me uit het bos vluchtten, waarschijnlijk geschrokken door de klik van het fototoestel. Eén dook het ven in en had nog moeite er weer uit te komen, een ander vluchtte de andere kant op, het vrije veld in.Vermoedelijk hebben ze vlakbij in de bosjes gelegen en heb ik hen verstoord. Ongewild, maar ik heb ze volledig over het hoofd gezien tussen het bruine gras en bruine blad op de bosbodem, bovendien meer met mijn neus in de lucht op zoek naar vogels. De foto's zijn door de wederzijdse verrassing meer de weergave van de snelle actie en reactie dan fraaie plaatjes, maar in ieder geval wel een herinnering aan deze belevenis.

Lente-ode aan de Braak en Jac.P. Thijssepark Amstelveen

Eindelijk lente, eindelijk de wind weg. Mooi om op een vroege zondagmorgen, als alles nog stil is behalve de kerkklokken en de vogels, een rondje door onze heemparken te lopen. Als je onder het museumspoorlijntje doorloopt is er een altijd mooi doorkijkje richting spoorhuis.

Bij de eerste grote vijver staan de rhododendronstruiken altijd groen in het blad, de wilgen komen nog maar prilgroen kijken en verder is het best nog kaal, vooral omdat er flink gesnoeid is aan de bomen ter rechter zijde. Maar een paar stappen verder lichtte het eerste wollige wildemanskruid op in het tere ochtendlicht, ter zijde gestaan door toeven primula's.

Bomen en struiken rijzen op uit zeeën van witte bosanemonen, stil. Maar boven in de bomen sprongen twee eekhoorns van tak naar tak, van boom naar boom, levendig en lastig te volgen met de camera!

 Een stel putters in de Braak. En in het Van Landwehrplantsoen overstemden lijster, roodborst en winterkoning de gezangen van de Evangelisch-Lutherse gemeente in de Johanneskapel.

Het hele jaar door geven winterkoninkjes de voorkeur aan laag struikgewas en de bodem, moeilijk in beeld te krijgen. Maar in deze tijd klinkt het hoogste lied graag van een hoger takje. Fijn!

Op de Emmakade troffen we vader en moeder Nijlgans met kroost. De kleintjes scharrelden rond in het gras, nauwlettend in de gaten gehouden door het ouderpaar, dat ons eveneens met argusogen volgde. Ze zijn hier wel mensen gewend, niet zo schuw, en wij zijn niet te dicht genaderd om hen niet te storen.

In Lisse was het bloemencorso, hoorde ik later op de radio, met bloemen uit het buitenland, omdat hier de bloei zo laat begon als gevolg van de koude. Maar hier in de parken is het echte bloemenfeest!

En alle vogels zijn terug en laten zich goed horen: veel fitissen, in en rond het Thijssepark wemelt het nu van de zwartkoppen, de eentonige roep van de tjiftjaf is overal te horen en de roodborst geeft, zo klein als ie is, ook luidkeels van zijn aanwezigheid te kennen.

Deze fitis is even stil, bezig aan een onderhoudsbeurt

Een heggenmus tussen de stinkende gouwe, de hier over enige tijd de bodem geel zal kleuren

Fritillaria profileren zich donker in het tegenlicht, maar met licht mee zie je de mooie tekening van deze tere voorjaarsbloemen beter.

Babbelen, roepen en zingen

Hoog boven mijn hoofd, voortdurend in beweging, een fitis.

Een boomkruiper, van beneden naar boven, volgende boom van beneden naar boven, en weer verder....

En aan de overkant, aan de bosrand, hield deze fuut zich heel stil.