Aan de andere kant van het fietspad zagen we in de verte een ven: "Gebben zien meertien" oftewel: het ven van Hendrik Gebben (1854-1929), die hier met zijn vrouw Aaltje en 9 kinderen in een klein veenhuisje woonden. Voor verwarming van hun huisje gebruikten ze de afgegraven turfblokken. Verderop wijst een paneel op historische karresporen en maatregelen van Staatsbosbeheer om het leef- en trekgebied van de zandhagedis te verbeteren.
Een trekroute van geheel andere aard betrof die van het turf. Om turf van Zuidoost-Drenthe naar de Drentsche Hoofdvaart te brengen, begon men in 1852 met de aanleg van het Oranjekanaal dwars door Drenthe en de hoge delen van de Hondsrug. Destijds was dat geen eenvoudige klus. Nu is het kanaal een markant onderdeel van het landschap. Langs één zijde is de weg alleen voor fietsers en aanwonenden. Een mooie, rustige route naar Orvelte.
We hebben onze tijd genomen om door het museumdorp te slenteren. Heel erg toeristisch, maar op dit moment niet overlopen druk. En toch ook weer heel mooi en lekker nostalgisch.
Door de prachtige natuur van het Orvelterzand en landweggetjes, over het Oranjekanaal bij Zuidveld fietsten we naar het mooie esdorp Elp.
Het dorp bestaat uit een krans van schijnbaar willekeurig geplaatste boerderijen rond een centrale ruimte. Wij hebben er ook inderdaad een rondje gereden. We kwamen daar tot de conclusie dat monumentale boerderijen niet voorbehouden zijn aan Orvelte. Tussen Elp en het beekdalletje Westerbroeken ligt het heideterrein Elper Westerveld. Dit is een restant van het gemeenschappelijke weidegebied van Elp. Wij hebben dit evenwel niet verder verkend maar hebben voordat we daadwerkelijk naar de camping terugfietsten nog een stukje van bowachterij Grolloo meegepakt.
