De laatste twee dagen van ons verblijf in Bergeijk hebben we wat meer gewandeld. Op een wandeling zie weer zoveel meer (details in ieder geval) dan op een fietstocht. Vanaf Herberg in het Wilde Zwijn hebben we een rondje gelopen : aan de overzijde van de weg een stukje over het fietspad terug en dan linksaf de wandelroute volgend door een afwisselend boslandschap. We kwamen meteen al een leuk beekje tegen omzoomd met frisgroene varens en veel jonge scheuten van bramenstruiken. Even later liepen we op het gekwaak van kikkers af en vonden we een groot ven en moeras met rietvelden. Bloeiende grassen, ratelaar, klaver etc. trokken veel insecten en zelfs vlinders aan. Maar liefst 3 dikkopjes, een atalanta en bont zandoogje zagen we. Dat was tot nu toe ongekend. Het water van de Witrijtse Loop was roestbruin en wordt geregeld met kleine sluisjes.
Leuke paden door gemengd bos en over een stuk open heide, waar vrolijke pollen blauwe zandoogjes (jasione) druk bezocht werden door insecten en kleine spinnetjes. Overal vogelzang. Dikke groene mostapijten en verschillende soorten paddenstoelen waren het resultaat van de vele regen.
Bijna terug bij de herberg passeerden we (langs de autoweg) De Vrolijkcke Bosmuis, tegenwoordig een B&B, die de legende of folkloreverhalen rond de barones, die als de dood was voor muizen en al haar geld kwijtraakte aan de bestrijding ervan, succesvol levend houdt. Een wachthuisje uit WOI herinnert aan de gruwelijke realiteit van de oorlog : de Duitsers hadden een driedubbele afrastering zwaar onder stroom gezet tegen Belgen en smokkelaars, die de grens naar Nederland wilden passeren. Met listen en trucs is dat menigeen nog wel gelukt, maar meer dan 800 mensen zijn "doodgebliksemd". Het Dodendraad werd tegen grensafscheiding genoemd. Zo kwamen wij terug bij de herberg, waar we onze fietsen hadden achtergelaten. Je kunt hier prachtig wandelen en zo lang en zo kort als je wilt. Wij hebben een bescheiden rondje gelopen, maar wel heel fijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten